Author Archives: Ken Wong

The Kiput ethnic tribe at Kuala Tutoh,Baram celebrated the 106th anniversary of the establishment of the Catholic mission with a tribute to the pioneering Mill Hills missionaries who came a century ago.

Most Rev. Bishop Richard Ng paid tribute to the pioneer missionaries.
“We are grateful that this century of blessings has been given to us,” he said at the high mass yesterday at the 72-door longhouse.

Story compiled by – Ben Chang

A brief history- Beliefs and culture

The Lakiput tribe is one of the lesser known tribe of the Orang Ulu group found in the Baram Marudi District in the Miri Division in Sarawak, East Malaysia. Lakiput or otherwise known as “Kiput” (as mispronounced by most people) is among the earlier settlers of Baram and as such the tribe is fondly referred to as “Lepo Pu’un” meaning: the “earlier tribe” or “Bangsa Asal” in Malay.

The Lakiput are said to be originated from central Borneo centuries ago. The Lakiput are probably among the earliest settlers settled in the Baram River basin. Their oral tradition suggested that the early Lakiput has some links to the Brunei Sultanate. Up to the present day, names of places such as rivers and land marks which are still in use in Lakiput dialect are common to all other ethnic groups.

Like other Orang Ulu communities in Sarawak, they live in longhouses by the main river system, in their case by the Baram River, the second largest river in Sarawak.

The population of Lakiput is estimated slightly over 2000, settled mainly at Kuala Tutoh in the Baram, under one Native community leader –  The Penghulu.  Kuala Tutoh is about an hour ride by an express boat from the administrative centre, Marudi. The other communities that are closely related to the Lakiput, and sharing similar vocabularies are Narum, Jati Miriek and Bakong while in the neighbouring nation of Brunei, the Belait and Kiudang are also close “cousins” of Lakiput. For a man, if marrying a Kiput woman, he must have a tawak gong, parang Ilang, and other presents such as a mattress.

Some of the earlier Lakiput leaders are The Late Jok Pengiran, The Late Tinggang Jok (Jok Pengiran’s son), The late Manak Dapat (Nephew of Tinggang Jok), The Late Penghulu Lejau Malang (nephew of Manak Dapat and grandchild of Jok Pengiran and also great grandchild of Orang Kaya Temenggong Lawai Melayong).

Like most natives in Sarawak, they are paddy planters and some are doing part-time fishing at a nearby ox-bow lake as a mean of supplementary cash income and sell their catch to Marudi town or fishmogers. The more educated Lakiput work in the government service, oil company or other private sectors and a few are working in the nearby timber camp while a good number of them seeking employment in Brunei due to its close proximity to Kuala Beliat town.

Most Kaliputs are catholics but nearly one-third have been converted into Islam a few decades ago. The Lakiput live in longhouses for those who are Christian or Catholics. The Muslims live in traditional Malay village at Kampung Benawa.

Father Henry Jansen, a Mill Hill missionary was the very first to set foot here. Fr Jansen was not new to Sarawak by the time he started serving in Miri in the 1930’s. He had apparently reached the shores of Sarawak in 1900. He started the first catholic mission in Marudi, then at Kampung Kuala Tutoh and then to Long Banyok before making his way upriver to Long San and Lio Mato in the upper reaches of Baram.  Convervison was not easy and Fr Henry Janson met resistance from the “Bomohs” or priests who intimated the long houses into refusing him even the basic hospitality.

Fr Jansen  travelled up the tributaries of the Baram and went even by foot up the mountains to reach the furthest Kenyah, Kayan and Kelabit communities propelled by his belief in God to spread the good news.
The Kenyah Leader Tama Bulan Wan  explained to Jensen that the ancestor would be angry if they were not honored as they always had been and that would bring disaster to the community.

In spite of the difficulties ahead, Jansen made the three weeks journey by longboat to Long San with one other priest, taking up residence there. Jansen was sick at the time. And having had the satisfaction of seeing the mission established, he died soon after (in 1948).

As is so common in foreign missionary history his success came not long after his death. He was buried behind the old church in Miri which he built. The area in which he laboured is today the Diocese of Miri.

Then in 1947, there was a sudden change of heart among the people in the upper Baram. They sent requests down river for a missionary to come and convert them to Adat Sebayang, as they called it – the Pray Way.
Temonggong Oyang Lawai Jau, grand nephew of Tama Bulan wanted to unite the Upriver People and to the same religion.

In Long San it was the Temenggong (chief) himself who called a meeting of all the families to suggest that they should become Christians. He had met many Australians after the Japanese occupation of Borneo and was greatly impressed by them.

By 1970s led by the late Bishop AD Galvin, the catholic mission in the Baram and Long San expanded rapidly with the further establishment of School buildings, a dispensary and accommodation for staff of priests, nuns and lay brothers. There were massive conversions and the mission was served by regular transportation carrying both freight and passengers.

Article reproduced from Diocese of Miri

Sejurus selepas minum pagi para peserta sekali lagi berkumpul untuk sesi yang seterusnya iaitu “Memberi respon kepada Injil / Ajaran Sosial Gereja Katolik.” Ajaran Sosial Gereja Katolik merupakan “best kept secret” dan kunci kepada identiti Katolik. Mesej utamanya sangat mudah iaitu “Iman kita ini adalah sosial, kita tidak boleh dipanggil benar – benar seorang Katolik selagi kita tidak mendengar seruan gereja untuk melayani mereka yang memerlukan dan perlu bekerja untuk keadilan dan kedamaian.” Tema utama seluruh Ajaran Sosial Gereja adalah CINTA KASIH! Umat gereja hanyalah sebahagian daripada karya Tuhan dan yang paling terbaik adalah apabila cinta kasih kepada Tuhan dinyatakan dan diperlihatkan dalam tanggungjawab kepada orang lain. Semua perlu bermula dengan Kristus dan berakhir dengan Kristus.

1. Nyawa dan maruah setiap orang manusia
2. Panggilan ke kekeluargaan, komuniti dan penyertaan
3. Hak – hak dan tanggungjawab
4. Mengutamakan mereka yang miskin dan tak berupaya
5. Maruah pekerjaan dan hak-hak seorang pekerja
6. Kesesamaan (Solidariti)
7. Jagaan kesemua ciptaan Tuhan (Laudato Si’)

Paroki Lahad Datu

Paroki Beluran

Paroki Tawau

Paroki Sandakan

Paroki Telupid

Misi Paitan

Sesi terakhir untuk retret “Pemuridan dan Misi” adalah “Kepimpinan yang rendah hati (seakan seorang hamba). Fr. Alvin telah mengongsikan Teologi Gembala Baik dalam sesi ini. Sebagai permulaaan sesi, satu video klip ditayangkan. Video klip itu menunjukkan seorang peribadi yang membantu orang – orang disekelilingnya tanpa mengira keadaan dan masa, termasuk tumbuh – tumbuhan dan haiwan. Bantuan yang diberikan hanya sederhana tetapi telah memberikan impak yang besar kepada mereka yang dibantu. Orang yang membantu itu tidak terkenal, tetapi dia berasa gembira apabila dapat melayani mereka.

Seperti seorang gembala yang baik, dia tidak datang untuk menjadi seorang ‘superhero’, akan tetapi datang untuk ‘melahirkan’ gembala baik yang lain. Semua umat dipanggil untuk menjadi gembala yang baik.

Fr. Alvin juga turut menjelaskan metafora berkenaan kambing yang diangkat oleh gembala di bahunya. Seekor kambing biri – biri yang tercedera atau terjatuh itu tidak boleh disentuh kerana ia akan menendang sesiapa sahaja yang menyentuhnya. Maka gembala tersebut perlu menanti sehingga kambing itu lemah barulah dia dapat mengangkatnya dibahunya dan membawa ia pulang.

Bila dalam kesusahan, sering kali kita berdoa dan merasakan Tuhan tidak menjawab, ini mungkin disebabkan kita masih terperangkap dalam permasalahan dan prasangka masing – masing, maka Tuhan memberi masa sehinggga kita benar – benar lemah agar kita boleh menyerahkan segala-galanya kepada Tuhan.

Sesi diteruskan dengan  mengajak semua orang untuk menjadi gembala yang baik dengan mengikuti empat perkara seperti berikut:

1. Setiap ministri perlu jelas tentang apa yang perlu dicapai dan apabila ada ahli yang tidak faham, pastikan mereka juga difahamkan sejelas – jelasnya.
2. Kenali ahli tim yang sedia ada dengan baik – Interpersonal Skills sangat di perlukan dan mencari tenaga dan semangat!
3. Sekiranya anda memerlukan kecekapan yang baru, cuba untuk melihat bakat – bakat di dalam atau di luar ministri; bila sudah temui orang itu ambil peluang itu.
4. Jangan takut untuk melepaskan mereka yang kecekapannya tidak sesuai dengan apa yang kamu perlukan, namun berikan masa untuk mencari tempat untuk mereka.

Akhir sekali, Fr. Alvin, mengakhiri sesinya dengan penjelasan gambar “The Last Supper” dan mengaitkannya dengan enam (6) misi Keuskupan Sandakan.

Bishop Julius dalam ucapannya bersyukur diatas retret singkat ini dan berterima kasih kepada Fr. Alvin Ng, SJ kerana telah memberikan retret yang penuh dengan informasi dan renungan khusus sebagai seorang yang melayani, sebagai sebuah paroki dan sebagai satu keuskupan. Bishop juga mengambil kesempatan merakamkan penghargaan kepada tim penganjur, tuan rumah paroki telupid, pemilik Restoran Doji dan semua peserta dari Paroki Tawau, Paroki Sandakan, Paroki Lahad Datu, Paroki Beluran, Paroki Telupid dan Misi Paitan.

Semoga retret ini menjadi inspirasi kepada semua yang hadir untuk lebih dulu mempunyai hubungan dengan Yesus, kemudian meneladani Bonda Maria dengan kesetiaan dan kepercayaannya kepada Tuhan, menjadikan Yesus sebagai yang terutama dalam segala hal dan menjadi gembala baik dalam sama – sama melaksanakan Visi dan Misi Keuskupan Sandakan.

Article reproduced from Diocese of Sandakan

1. Satu perkara / kejadian yang saya ingat yang saya syukuri.
2. Kenapakah kejadian itu bermakna bagi mu?
3. Apakah panggilan / mesej bagi mu daripada Tuhan dalam kejadian itu?
4. Satu cabaran yang saya alami dalam MPP/minitsri saya pada tahun ini?
5. Bagaimana saya mengatasi cabaran itu?
6. Sekiranya saya boleh kembali pada masa itu, apakah perkara yang boleh saya perbaiki?
7. Dimanakah Tuhan dalam cabaran negatif itu?

Selesai perkongsian, peserta dibawa untuk berdoa Examen, satu doa secara merenung yang telah dicipta oleh St Ignasius de Loyola. Doa Examen tersebut diakhiri dengan doa Bapa Kami.

Article reproduced from Diocese of Sandakan

Telupid – Retret “Pemuridan dan Misi” telah diadakan pada 8 sehingga 10 Disember 2017 sebagai persediaan pelaksanaan Visi dan Misi Keuskupan Sandakan yang baru sahaja di lancarkan pada 18 Oktober 2017 di Tawau.

Rev. Fr. Alvin Ng, SJ merupakan pembimbing retret ini, yang telah dihadiri seramai 75 orang peserta yang termasuk Uskup, para paderi, religus dan pemimpin uma tawam yang mewakili Paroki Tawau, Lahad Datu, Sandakan, Beluran, Telupid dan Misi Paitan.

Pendaftaran telah bermula seawal jam 5.00pm di ruangan makan Restoran Doji, Telupid diikuti dengan Misa Pembukaan yang diselebrankan oleh Bishop Julius Dusin Gitom.

Sempena dengan Pesta Santa Perawan Maria yang dikandung tanpa Noda, Bishop Julius menjemput semua yang hadir untuk mencontohi Bonda Maria, murid pertama Yesus Kristus yang terkenal dengan kesetiaan dan keimanannya kepada-Nya. Selain itu, Bishop mengingatkan kepada para peserta terutama sekali di musim Adven untuk mengambil peluang ini agar melihat kembali sebagai murid Yesus dan hubungan mereka dengan-Nya serta memperbaharui hubungan mereka dengan Yesus Kritus. “Dengan melihat dan menyedari akan kedudukan kita dihadapan Tuhan, maka pelaksanaan Visi dan Misi Keuskupan akan lebih bermakna,” demikianlah kata Bishop Julius. Sejurus selepas Misa, peserta dijemput untuk menjamu makan malam.

Makan Malaj]m selepas Misa Pembukaan

Retret diteruskan dengan ucapan alu-aluan dari Bishop Julius kepada semua yang hadir dan terutama sekali kepada Fr. Alvin Ng, SJ yang akan menjadi pembimbing sepanjang retret selama lebih kurang dua hari.

Fr. Alvin Ng, SJ

Fr. Alvin Ng, SJ merupakan seorang Paderi dari Religus Kongregasi Jesuit yang telah ditahbis pada 2013. Beliau juga merupakan seorang guru di sekolah swasta Katolik dibawah pengendalian Keuskupan Agung Kuching. Dalam kata – kata pembukanya, beliau menjelaskan bahawa kehadiran para peserta dalam retret ini bukan satu ‘arahan’ namun oleh kerana setiap seorang yang datang sudah ‘terlibat’ dalam misi ini.

Beliau seterusnya mengajak para peserta untuk mengenali sesama melalui satu aktiviti yang dipanggil “#Hashtag”. Dalam aktiviti ini, setiap orang telah diberikan tajuk yang menunjukkan keperibadian seseorang, dan mereka perlu  mencari peserta yang bersesuaian dengan keperibadian itu dan mendapatkan nama mereka.

Melalui aktiviti ini, Fr. Alvin menjelaskan bahawa setiap orang akan memperolehi jumlah nama yang berbeza – beza sama seperti talenta – talenta yang dikaruniakan oleh Tuhan kepada setiap individu. Ada yang dikaruniakan dengan banyak talenta dan ada yang sedikit. Namun apa yang penting adalah untuk mengenal karunia – karunia ini yang pastinya dapat membantu dalam pelaksanaan Visi dan Misi Keuskupan Sandakan. Selain itu Fr. Alvin juga menjelaskan bahawa jumlah nama yang diperolehi merupakan jumlah nama yang perlu didoakan setiap hari. Mendoakan sesama adalah amat penting agar dapat diperkuatkan, terutama sekali dalam mencapai Visi dan Misi Keuskupan. “A Parish that prays together is the parish that see God together.”

Aktiviti # hashtag

Aktiviti # hashtag

Aktiviti # hashtag

Sesi bersama Fr. Alvin diteruskan dengan aktiviti “Check In”. Dalam aktiviti ini, Fr. Alvin menjemput para peserta untuk merenung keberadaan fikiran dan hati mereka. Kesedaran diri ini amat penting agar perjalanan retret selama dua hari nanti akan berjalan dengan baik.  Renungan ini dibimbing dengan dua soalan iaitu: 1. Apakah perasaan saya pada malam ini sebelum permulaan retret? Dan 2. Apakah rahmat yang saya minta daripada Tuhan untuk retret ini?

“Setiap orang akan diberikan rahmat yang sesuai. Maka merayulah kepada Tuhan akan rahmat yang diperlukan dalam retret ini. Setakat meminta sahaja tidak mencukupi, maka oleh itu, kita perlu merayu kepada Tuhan” Fr. Alvin Ng, SJ

Fr. Alvin juga memohon agar semua peserta dapat mengetepikan handphone untuk membawa diri dalam keheningan disepanjang retret ini berlangsung. Hati dan fikiran terlalu ‘busy’ dan bising sehingga tidak dapat mendengar serta menemui Yesus dalam kehidupan setiap hari. Beliau juga menyatakan bahawa penggunaan teknologi telah mengambil kebolehan manusia untuk mengingat akan sesuatu. Ini disebabkan terlalu bergantung kepada penggunaan telefon bimbit. “Kenapa memori itu sangat penting? If you remember, you will be grateful to God.” Begitulah penjelasan yang dikongsikan oleh Fr. Alvin kepada 75 peserta yang hadir.

Diakhir program pada hari pertama, Fr. Alvin mengongsikan petikan dari Mazmur 139:1-7 diikuti dengan sebuah lagu bertajuk ‘Something More’ nyanyian Lea Salonga dan ditutupi dengan doa.

Article reproduced from Diocese of Sandakan

Sandakan – Organizing a long time “China Association Night” finally kicked off on December 1, a complete success. Sandakan St. Mary’s Cathedral Chinese Coordinating Committee Celebrates its 30th Anniversary Dinner “China Association Night” received support from members of various language groups to open 61 tables, clothing and fragrance, very lively.

(山打根訊)籌辦多時的“華協之夜”終于在12月1日開鑼，圓滿成功。山打根聖瑪莉主教座堂華文協調委員會慶祝成立30周年晚宴“華協之夜”獲得來自各語文組教友的支持席開61桌，衣香賓影，熱鬧非常。

當晚的貴賓有亞庇總教區黃士交總主教、山打根教區Julius主教、Fr.Thomas、Thomas葉為聰神父、SUNNY鍾勝利神父、Fr. David、Fr. Stanley以及Fr. Christopher。籌委會也特別邀請久居外地的華協創辦人出席，當中有Henry孫紫煌兄弟及Michael張智賀兄弟。

華協主席盧姵伶姐妹致歡迎詞說：「感謝所有聚集在這的兄弟姐妹們，與我們一起歡慶三十周年慶典晚宴。今晚，我們慶祝三十年來的成就—理事們的不懈努力、我們的友誼、親密的關系、還有一齊流過的汗水和眼淚。自1988年以來，華協成員的團結一致和自我奉獻的精神，使得華協逐漸一步一步地慢慢成長。今晚的晚宴也特別表達我們對創辦人的感激，感謝他們無私地為華協奉獻自己的時間和精力。三十年後的今天，讓我們一齊回顧隨之而來的輝煌曆史和美好時光。在我們慶祝30周年紀念的同時，讓我們也不忘天主賜給我們的恩典和在信仰旅程上的另一個裏程碑，並再次激勵我們大家一齊攜手向前邁進。在過去30年裏，我們清楚看見了團體的增長。我們從不間斷地努力在堂區內與華人教友團體建良好的關系。我們也盡心盡力協調華協屬下的每個小組、並分享上主的愛和福音，為我們的慈母教會服務。當然，如果沒有我們的主教和神父們的支持和領導，這些事都是不可能成就的。我也要借此機會，再次特別衷心感謝所有為這個30周年慶典能夠成功舉辦而付出的理事們。也非常感謝所有贊助商的慷慨支持。最後，感謝大家今晚的參與與出席，沒有你們的支持，今晚的慶典就沒有任何意義了！」

接著Julius主教致開幕詞說：「我們要感謝天主，因為祂的愛我們今天晚上能夠集聚在這裏。我們也要感謝天主這30年對華協的眷顧。30年是一段漫長的日子。團體的發展也是跌宕起伏的。在這過程中，大家同心合意，一起努力為天主服務。在磨練中，我們被曆練成為更成熟、更堅強的人。也使我們與主的關系更密切。大家在團體內彼此相愛，彼此扶持。華協培育了許多優秀的人才，我們的黃士交總主教就是華協的“傑作”。華協成立30周年慶典的主題：“凝聚˙傳承”也符合我們教區的偉視和使命：以主耶稣為中心，為別人服務。華協在堂區是一個重要的團體，無論在活動或募捐上，都盡心盡力。我希望在未來的日子裏，華協能夠繼續地努力，為教會服務。」

主教致詞後，由華協主席盧姵伶姐妹及籌委會主席陳儀鳴兄弟陪同Julius主教進行彩球開幕儀式。彩球亮燈後，主題：“凝聚˙傳承”不斷地循環轉動，象征著華協的使命。隨後，青年團以一首節奏強勁，動感十足的舞蹈《甦醒》，拉開“華協之夜”序幕。

SUNNY鍾勝利神父受邀致辭說到，感謝在山打根聖瑪莉主教座堂4年來教友的支持與愛護，鍾神父也鼓勵教友們繼續支持華協、支持教會。晚餐在鍾神父的餐前禱後隨即開始。

首先播映30分鐘的華協曆史片段，從初創1987年到今時2017年，照片裏的點點滴滴都勾起在場大部分人的回憶。接著有主日學的舞蹈《有主在我船上》；歌德音樂中心的老師和學生們的弦樂合奏《Glorious King》、《This Little Light of Mine》；聖母軍及歌詠團的歌唱《活出愛》、《恩典的記號》；聖馬爾谷堂的戲劇《回家》；同禱會、特別禮儀組和婦女組的歌唱《主是葡萄樹》、《愛˙傳承》。所有的節目都有連貫，象征著華協的各個時期。

《有主在我船上》象征著華協的初創時期：由於資源的匱乏，經驗的不足，團體也面對許多困難，好像一艘航行在海面上的船只。大風大浪使得我們東倒西歪。但是因為有主耶穌在這艘船上，一切的困難都可以面對。有主在我們的船上，我們就不怕風浪，因為我們深信主耶穌必會為我們平息風雨，讓我們的船可以安穩地前進。

《Glorious King》、《This Little Light of Mine》象征著在發展期中的華協：

在發展的過程中，團體中也有紛爭和矛盾。主耶穌把苦難留在我們身邊是要我們學習完全的順服。祂把紛爭和矛盾留在團體是要我們學習真正的謙卑和彼此相愛。這一些困難，都不能阻礙華協的發展。天主給了我們一個不平凡的身份，那就是天主的兒女，在黑暗痛苦中彰顯祂的光榮是我們的使命。主的亮光照耀著我們，指引著我們，使我們不至于迷失方向。

《活出愛》《恩典的記號》象征著現在的華協：

一個基督徒要成為天主的勇兵，團體和教會要成為戰勝世俗的強大軍隊，必須經過天主的嚴格考驗。經過了風雨的洗滌，當我們學會了謙卑、順服和彼此相愛時，就是天主大大使用我們的時候。耶穌的愛激勵我們，敞開我們的生命，讓我們能為別人服務。主耶穌是我們永遠的依靠，走過的路，有歡笑也有淚水，將成為主恩典的記號。

《回家》是講述一個人因為某些原因離開了主，離開了教會。在他生命最後的日子裏，悔改了，回到主的懷抱，不但如此，還影響了其他的人重新找回他們的信仰。這象征著我們的福傳的精神。我們把福音的種子不斷地播下。縱然有被遺忘的時候，但是福音的種子已播下了，主必使它萌芽生長。主耶稣也會把我們凝聚在祂的葡萄園裏，讓他的愛可以傳承下去。

《主是葡萄樹》、《愛˙傳承》象征著華協未來的展望：

耶稣以自己的體血，把我們凝聚在祂的奧體內，分享同一個餅及同一杯酒。主是葡萄樹，我們是枝條。離了主，我們什么也不能做。華協各小組都是主的葡萄園裏的工人，大家同心協力為主工作，服務教會。大家彼此相愛，彼此扶持，把天主的大愛傳播出去，傳承下去。因此我們可以在主內共融。 我們的信念是“一個團體， 一個教會，一個信仰”。

其他的環節尚有：幸運抽獎、頒發華協30 周年紀念特刊封面設計獎于得獎者Winnie 莊佩欣姐妹。

一項簡單但具富意義的贈送榮譽獎予華協創辦人，由華協主席盧姵伶姐妹代表贈送。華協創辦人如下：Henry孫紫煌兄弟、Michael張智賀兄弟、Joseph陳耀慶兄弟、Jerome陳興勳兄弟、Philip鄧漢維兄弟及Michael黃士南兄弟。爾後，主席盧姵伶姐妹邀請Julius主教及創辦人一起進行切蛋糕儀式.

節目尾聲，所有演出人員及華協全體理事上台謝幕，並邀請Julius主教及黃士交總主教。“華協之夜”在黃士交總主教的降福及結束祈禱后圓滿落幕。

Article reproduced from Diocese of Sandakan

100 buah kerusi didermakan  oleh Mr.Chin Nyuk Cheong dan Bro Donny Jailis untuk gereja stesen luar Paroki KSFX terutamanya gereja di Lumiri dan sekitarnya. Kerusi ini diterima oleh Rev. Fr Rudolf dan disaksikan oleh Romo Yohanes pada 9 Disember lalu.

Article reproduced from Diocese of Keningau

KENINGAU : Sekali lagi Institusi Sekular Komuniti Betania (ISKB) menerima seorang anggota baru iaitu Sdri. Janet Leong yang melafazkan komitmen pertamanya di hadapan Bapa Uskup dan disaksikan umat yang hadir. Tidak ketinggalan juga bagi Sdra. Sabius Gatail Luis yang melafazkan komitmen kekalnya.

Bersempena dengan ini, perayaan Ekaristi telah diadakan di dewan terbuka Rumah Retret Keuskupan Keningau Tatal (RRKKT) oleh YM Bapa Uskup Datuk Cornelius Piong. Dihadiri oleh lebih kurang 100 umat sekitar KSFX dan ahli keluarga anggota ISKB.

Disamping itu, tiga orang lagi anggota ISKB iaitu Sdra. John Ambi, Sdri. Winnah Jude dan Sdri. Melita Petrus turut memperbaharui komitmen sementara mereka.

ISKB telah lahir di Keuskupan Keningau sejak 20 tahun yang lalu. ISKB merupakan komuniti awam sama ada lelaki atau wanita yang ingin dan memilih untuk hidup tunggal untuk Tuhan. Dalam pelayanannya, anggota ISKB berusaha menghidupi dan menghayati tiga komitmen iaitu kemurnian, kesederhanaan dan ketaatan. Setakat ini, Anggota ISKB di Keuskupan Keningau adalah seramai 20 orang, 16 komitmen kekal dan 4 orang komitmen semantara serta 5 orang peninjau.

“Tuhan sentiasa menunggu kedatangan kita. Bagi kita yang datang kepada Yesus seperti anggota ISKB yang akan menerima dan memperbaharui komitmen merupakan satu ungkapan bahawa kita datang dan menyerahkan hidup kepada Yesus. Dalam kehidupan seharian khususnya dalam doa dan pelayanan seperti ini, kita boleh menjadi saluran kehadiran Yesus dan membawa orang-orang yang memerlukan Tuhan,” kata Uskup dalam homilinya.

Seusai perayaan Ekaristi, Bapa Uskup, anggota ISKB dan para tetamu dijemput ke dewan RRKKT untuk jamuan kesyukuran. – An Richard

Article reproduced from Diocese of Keningau

KENINGAU : Seramai 80 orang pelayan altar dari sekitar paroki KSFX telah mengikuti Mini Kem Santo Tarsisius Peringkat Paroki yang diadakan pada 28 – 30 November 2017 baru-baru ini di Gereja St. Joseph Minawo. Program ini dikendalikan oleh Tim Pelayan Altar Zon Minawo dengan kerjasama Tim Pelayan Altar dari KSFX. Objektif program ini adalah untuk memberi peluang kepada pelayan altar yang tidak berkesempatan untuk menghadiri Kem Santo Tarsisius yang diadakan di St. Peter Bundu, Kuala Penyu. Program ini juga diharapkan dapat mengeratkan hubungan dan kerjasama antara pelayan altar.

Kem ini dimulakan dengan Misa oleh  Rev. Fr Bonaventure. Beliau menasihatkan para pelayan altar agar melayani dengan sepenuh hati kerana mereka adalah orang yang paling dekat dengan paderi ataupun pemimpin ibadat semasa di altar. Sikap para pelayan altar seharusnya menjadi contoh yang boleh diteladani oleh umat khususnya semasa Misa mahupun Ibadat Sabda.

Welcoming Night dari Pelayan Altar Zon Minawo kepada semua Pelayan Altar sekitar Paroki yang hadir

Grace Julian selaku Pengerusi Altar Zon Minawo mengalu-alukan kehadiran semua peserta mini Kem kali ini dalam Welcoming Night. Beliau turut merakamkan penghargaan kepada semua AJK Pelaksana, KBK, KWK serta semua pihak yang telah membantu menjayakan kem ini.

Pengerusi Pelayan Altar Zon Minawo, Grace Julian

Malam Perdamaian

Program 3 hari 2 malam ini bertemakan “Sebuah Mezbah dalam Kehidupan, Mengubah Kehidupan”. Program diisi dengan pelbagai sesi ceramah berkaitan keperibadian pelayan altar, cabaran dan tentangan masa kini dan akan datang serta banyak lagi aktiviti berkumpulan. Walaupun pengisian yang begitu padat namun semua pelayan altar tetap bersemangat dan komited untuk mengikuti setiap aktiviti yang dilaksanakan oleh pihak Tim pelaksana.

Peserta dibahagikan kepada kumpulan untuk melaksanakan Aktiviti Dalam Kumpulan

Sesi Pujian dan Penyembahan

Menurut adik Callester Jasper (9 tahun) yang merupakan antara peserta termuda dalam kem ini, “Saya amat bersyukur dan merasa gembira kerana diberi peluang mengikuti kem ini. Kehadiran ke Kem ini adalah atas kehendak saya sendiri kerana saya mahu melayani Tuhan. Berjumpa dengan kawan-kawan baru adalah satu kesempatan berharga untuk saya dan menguatkan lagi semangat dan kesetiaan saya untuk melayani”– KSM

Article reproduced from Diocese of Keningau

If we take an honest look at the Biblical texts dealing with Christmas, we will find that they have precious little to do with sentimentality.

In the second chapter of Matthew’s Gospel, we read of the visit of the Magi, astrologers from “the east.” They let it be known that they were in search of “the newborn king of the Jews,” whose star they had observed at its rising. When this news was spread about, was it met with delight, enthusiasm, excitement, and sentimental feelings? Hardly. Listen to what Matthew tells us: “When King Herod heard this, he was greatly troubled, and all Jerusalem with him.”

Why would the arrival of a tiny baby, who would grow up to bear a message of love, have excited such negativity? We must remember that the child is described as a king, which means someone who comes to rule; more precisely, he is characterised as king of the Jews, and this was the very title that Herod claimed. Therefore, Herod, quite correctly, saw him as a threat to his prerogatives and position.

But why would the entire capital be in an uproar? We must recall what the Bible consistently says about cities, that is, the way we human beings typically organise ourselves politically, socially, and culturally. The trembling of all of Jerusalem at the birth of the baby king is a function of the demand that that king will eventually make, the change that his rule will affect.

If we examine Luke’s account of the birth of Jesus, we find very similar motifs. Luke sets up his story as the tale of two rival Emperors: Caesar, the king of the world, and Jesus, the baby king. While Caesar rules from his palace in Rome, Jesus has no place to lay his head; while Caesar exercises power, Jesus is wrapped in swaddling clothes; while Caesar surrounds himself with wealthy and sophisticated courtiers, Jesus is surrounded by animals and shepherds of the field. And yet, the baby king is more powerful than Augustus – which is signaled by the presence of an army of angels in the skies over Bethlehem.

All four of the Gospels play out as a struggle, culminating in the deadly business of the cross, between the worldly powers and the power of Christ. For Jesus is not simply a kindly prophet with a gentle message of forgiveness; he is God coming in person to assume command. He is the Lord. And the entire New Testament couldn’t be clearer that his Lordship means that all those who follow a contrary rule – meaning, pretty much every one of us – are under judgment.

To be sure, the distinctive mark of Jesus’ Lordship is love, compassion, forgiveness, and non-violence – but this is not the stuff of sentimentality and warm feelings. It is a provocation, a challenge, a call to conversion of the most radical kind. – Bishop Robert Barron

Article reproduced from Catholic Archdiocese of Kota Kinabalu

In his first year of studies in Rome, Father Rhobby Mojolou shares his thoughts on the challenges encountered so far.

Sitting and trying to verbalise my thoughts has been a challenge because it has been a while since I have written something.

So far in my studies of Greek and Hebrew languages, it has always been to memorise many new words, analyse the intricacies of grammatical syntax and challenges in translating sentences from Greek or Hebrew into English and vice versa.

For the first year, these have and will continue to occupy most, if not all, of my time….to eat, walk, see, read, think and sleep in Greek and Hebrew, except to speak them. Every day there will be lessons except for Thursdays and Sundays.   There are times that I even forget that there are weekends at all! My classes are only in the mornings; less than two hours for both Greek and Hebrew every day. This may sound easy, as one might think, but personal labour is beyond description! I find myself always working against time.   After class, time is spent only on doing homework, revisions and memorisation for hours because I am slow in learning…so little time and so much to do.

But if I am that busy, you might ask why would I have time to share all this? As you read this, you might think that I am complaining in public? Well, you are not far from right. In the beginning of my journey here, I was struggling with these languages. Many a time I had my doubts. Many a time I complained to God. Why me? Why do I have to put up with all of these?

The learning of these languages is dry in a sense as I am not learning any theology or something of the sort, but only the language alone: the conjugations or declension of a word in its complexities according to gender, number, aspects, tense, meaning and the way of writing. Many a time I cried in despair and wanted to give up. Many a time I just wanted to abandon prayer life, even Mass, and only live secludedly and concentrating on my studies without needing to be involved in community life.

I think that God would understand and I do believe that He understands. Reflecting upon this, I am sure many would be able to relate. Many of us choose to work rather than to go to Mass or even to spend a short moment in prayer. How would there be a plate of meal be on the table for the whole family? Would it drop down from the sky? Why be active in ministries because others would not care if we could pay our monthly bills or not? Or would I be able to pass my exam only by praying alone?

As I began my Greek studies, the first verb that we learnt was “åéìé” or in English “I am”. Linguistically learning this word in itself has no real significance. In English it is just a verb such as “he is”, “or “she is”, etc; depending on the conjugation. This first verb has the easiest conjugation and it forms many of the basics of all the other conjugations. Other than that, it means existence of something or someone. As we finished learning all the different conjugations of this verb, our lecturer congratulated us on having survived so far or having existed through the study.

Somehow his comment impressed something profound on me which I now recall as I pen down my thoughts today after this month’s recollection day. Can we put God aside and live a life according to the way we think we ought to? The fact of the matter is that many a time we tend to think that once we have received ordination or made our final profession, or completed our Sacrament of Initiation, or took vows in Holy Matrimony, it ends there. But existence doesn’t end there, does it?

We might have achieved our fulfillment at the completion of something and think that life will drive by itself from there. But where would it bring us? Who is guiding the hands of life?

We are at the end of the liturgical calendar. This may be a cliché but time really flies. Time and tide wait for no man. In a matter of few weeks, we are going to celebrate Christmas, the birth of our Lord Jesus, God-is-with-us. When Jesus was born, a chain of change began to happen. The life of Mary and Joseph was full of joy because they had a child. Even the heavens, angels and shepherds rejoiced at the birth of Jesus.

Year in and year out we celebrate this joyous occasion but has anything changed in ourselves? Do we really believe that God-is-with-us? Maybe the problem is that we only think of Christmas as an event that happened two thousand years ago; a distant past. Perhaps we have taken our faith for granted. Even the very act of Jesus being born is externalised. Yes, the Lord was born two thousand years ago but as he ascended into heaven, didn’t he promise that he will come again in glory?

So can we not anticipate and celebrate his coming again by celebrating Christmas in a way that we ourselves are giving birth to Christ again through our own life? Can we not internalise Christmas by giving birth to Christ ourselves?

For a woman in labour, parents in expectation or those who have children, you would understand how nerve-wracking and how difficult it is to await the birth of a child. The pains of childbirth after nine months of pregnancy are indescribable. But then the joy of a child brought forth into the world, into the family, is worth all the pain.

A child brings change to the mother, father, relatives and friends. Jesus did just that when He came into the world and lived among man. It is those moments of labour and delivery that make all worthwhile. These weeks of Advent, let us rekindle or make present once more the birth of Christ through our own selves. Let us make a good preparation to once more “deliver” Christ in our lives.

These weeks of Advent, let us go into “maternity leave” by taking good care of ourselves as we await to give birth to Jesus. Let us “eat healthy food” by celebrating the Sacraments, namely Eucharist and Reconciliation, regularly. Let us “take good rest” by spending more time in prayer and meditation. Let us “take good exercise” by looking at our relationship with the people around us – our family and friends. Visit each other, talk and share the joys of being in “labour” – anticipating in giving birth to Jesus.

Remember that Mary shared her joy with Elizabeth even before the child was born. Change takes place even before the birth. It is every step of the journey that counts and will make the end worthwhile. Just ask any mother, they will tell you. After giving birth, a whole new chapter begins. (By God’s grace, we will discuss this some other time!)

By the time you read this, Advent Season may have begun, but have you done anything yet? It is better late than never. It is better to start somewhere than nowhere at all. It will be difficult and it will not happen spontaneously but with God, nothing is impossible.

It has been difficult to juggle between my studies and my prayer, but without prayer, studies would be dry; life without God would be empty; existence would be meaningless. Faith without work is empty but work without faith is meaningless. As I continue to close my eyes in prayer and pour out my doubts and struggles to God, I open my eyes and realise that the difficulty is still there. I still have to force and drag myself to study. But I still manage to move on, one step a time; one language at a time; to translate one more sentence, one word at a time. This is all because I am not walking alone, I am still breathing, I still exist because God-is-with-us. Continue to pray for me as I do for you.

Article reproduced from Catholic Archdiocese of Kota Kinabalu